\n\nDoğanın uyumlu bir üyesi olarak yaşayan insan, ilk kez neolitik çağda yerleşik düzene geçerek çevresini kendi istek ve ihtiyaçlarına göre değiştirmek suretiyle doğayı etkilemeye başlamıştır. Yaklaşık 6000 yıl önce başlayan bu sürecin bazı araştırıcılara göre Güney Çin, Hindistan ve Mezopotamya ile birlikte Anadolu'da da ortaya çıktığı belirtilmektedir. Bu olgunun getirdiği bazı olanaklar dünya nüfusunda ilk kez artışların başlamasına yol açmıştır. 18. yüzyılda ilk kez İngiltere'de su makineleri, sonra buhar makineleri ile başlayan Endüstri devrimi, daha önce hayal bile edilemeyen güç ve kolaylıklar sağlamıştır.Bu dönemden itibaren iyice hızlanan nüfus artışı ve gerek iş imkânları gerekse daha yüksek yaşam standardı sağlaması nedeniyle nüfus artışıyla paralel giden ve nüfus artışından daha fazla artan, kentsel nüfus çok yönlü sorunları da beraberinde getirmiştir. 1927-2000 arası 73 yıllık süreçte insan nüfusu 5 kat artmıştır (Scheer, 2001).

Tablo 2. 1927-1980 Arası Kentsel ve Kırsal Alan Nüfus Gelişimleri (Anonim, 1996).

Yıllar	Kentsel alan(%)	Kırsal alan (%)
1927	16.4	83.6
1950	18.5	81.5
1960	25.2	74.8
1970	35.7	64.3
1980	45.4	54.6

6000 yıl önce 1-2 milyon olduğu tahmin edilen dünya nüfusu günümüzde 6 milyarı çoktan aşmış durumdadır. Böylece insan gelinceye kadar milyonlarca yılda dengeye oturmuş olan dünya ekosistemi, insanoğlunun eliyle kendisini de yok edecek bozulma sürecine girmiş ve son 50 yıldır çeşitli bilim çevrelerinin ikazlarına rağmen bu yolda hızla ilerlemektedir.

Ekologların konu ile ilgili fikirleri şöyledir;

Dünya insanlara ait değil, insan dünyaya aittir,
Doğa bir bütündür, bir sistemdir,
Hiyerarşik bir yapıya sahip doğada bir üst düzey alt düzeylerin toplamından fazla bilgi içerir, başka bir deyişle bütün parçalarının toplamından fazla bilgi içerir. Bu nedenle de alışılagelmiş analitik yöntemler doğayı anlamada yetersiz kalır. Yani tek tek ağaçlara bakarken ormanı kaçırabiliriz.
Sadece daha fazla ve daha ucuz üretimi amaçlayan ekonomik öngörüler, ekolojik ilke ve gerçeklerle irdelenip düzenlenmezse çevre sorunlarının önlenmesi olası görülmemektedir (Kışlalıoğlu, Berkes, 1989).

Bu yalnızca insana değer veren bir uygulama olmaktan öte, birçok kentte yaşayabilmenin asgari koşulunu da oluşturabilmektedir. Kentlerde oluşan çevre sorunlarını bu bağlamda kısaca ama sistematik olarak bir kez daha hatırlamak, nelere nasıl çözüm getirileceği konusunda yol gösterici olabilecektir.

Tarihsel gelişim süreci içinde bilim ve teknoloji, toplumsal yaşam standartları ile yoğun bir etkileşim sürdürür. Biz bu durumu ekonomideki arz talep ilişkisine benzetebiliriz. Bilim ve teknolojideki gelişmeler insanlara yeni imkânlar sunar ve buna bağlı olarak yeni potansiyel beklentiler ortaya çıkar. Biz bu durumu tersinden de ele alabiliriz. Yani toplumsal beklentilerdeki gelişim ve birikimler bilim ve teknolojinin cevaplaması gereken yeni talepleri oluşturabilir. Bilim-teknoloji ve insanların yaşam standartları arasındaki bağlantıların gelişmesi ile birlikte yeni kavramlar oluşur. Fakat oluşturulan yeni kavramların iyi irdelenip benimsenip ortaya çıkarılması gerekmektedir yoksa kavram kargaşası meydana gelir. Kent ormancılığı kavramını belirttiğimiz yaklaşımlar çerçevesinde ele aldığımızda, kavramın ülkemizde tam olarak algılanıp algılanmadığı, kimliklendirme de temel özelliklerinin neler olması gerektiği, bugün varılan noktanın, uluslararası anlayışa olan uyum yada uyumsuzluklarının öncelikle tartışılması ve kent ormancılığı kavramının tanımında yanıt bekleyen soruların en aza indirgenmesinin zorunlu olduğu ortaya çıkmaktadır.

Çünkü bu konudaki uygulamalara, araştırmalara, ilgili disiplinlerin tanımlama konusundaki yaklaşımlarına bakıldığında ortak bileşkelerin henüz oluşturulamadığı görülmektedir. Özellikle konuyla ilgili bilimsel çalışmalar başta olmak üzere, kent ormancılığı adı altında yapıla gelen ve yapılacak etkinliklerde düşünce ve emek verimliliği sağlayabilmek, kavram kargaşasını önlemek amacıyla" Kent Ormancılığı" kavramının ilk aşamada kavramsal çerçevede ele alınması yararlı olacaktır (Akesen, Akgül, 2004 ).

20. yüzyıl ile birlikte artan kentleşmenin sonucunda kent alanları içindeki veya yakınındaki ağaçlık alanlar ve ormanlara olan ilgi artmıştır. Bu gelişme adı geçen alanların belli amaçlara yönelik yönetilmesini gerektiren kent ormancılığı kavramını doğurmuştur. Kent ormancılığı kentsel gelişimlerin paralelinde günden güne önem kazanan bir disiplin haline gelmiştir. Ancak, bu gelişim uzun yıllar almıştır. Tarihsel gelişim sürecine daha ayrıntılı bakıldığında, kent ormancılığının kent çevrelerindeki doğal kaynakların yönetimi için yeni bir yaklaşım olarak 1960'larda Kuzey Amerika'da geliştiği görülmektedir. Kent ve şehirlerdeki ağaç tabanlı bütün kaynakların planlama ve yönetim ile birleştirilmesi amacı taşıyan anlayışa, başlangıçta hem ormancılık hem de kent yeşil alan uzmanlarının direnmeleri olmuşsa da daha sonra Kuzey Amerika'da büyük destek olmuştur (Konijnendijk, 2003).

Uygulama felsefeleri incelendiğinde, Kuzey Amerika'da "Kent Ormancılığı"nın ormancılığın farklı üç evresi sonucunda doğduğu görülmektedir. Bu evreler klasik ormancılık, ekonomik ormancılık ve ekosistem yönetimidir. Klasik ormancılık, Amerikan Ormancılarının Avrupa'daki silvikültür metotlar ile ilgili aldıkları eğitim aracılığıyla Avrupa'dan Kuzey Amerika'ya gelmiştir. "Klasik Ormancılık" yönetimi yaklaşımı, özel ormanların odun rezervleri olarak kullanıldıkları zaman süresince özellikle özel arazilerde sürdürülmüştür. II. Dünya savaş sonrası, odun arzındaki ekonomik değişimler ile birlikte 2. evre olan "Ekonomik Ormancılık Devri" başlamıştır. 2. evre de uygulayıcı ve akademik ormancılar klasik ormancılık teknikleri yerine artan oranlarda ekonomik analizlerle ilgilenmiş, sık sık diğer kaynak faktörleri yerine ekonomiyi seçmişlerdir. Bu arada, kamu alanlarındaki kesimlerin hızlanması sonucu, silvikültür, yüksek verim ve yeterli derecede üretim sağlayan bir teknik olarak yeniden ön plana çıkmıştır. Ancak, halkın bu konuda farklı fikirlere sahip oluşu 1960'lı yıllarda ormancılık mesleğinin, özellikle kamu alanlarında, odun üretim politikaları nedeniyle kamuoyu eleştirileri etkisinde kalmasına yol açmıştır. Sonuçta, ormancılık mesleği kamu baskısından etkilenmiş ve ekonomik ormancılık evresi yerini ekosistem yönetimi evresine bırakmıştır. Ekosistem yönetimi, biyolojik çeşitlilik, estetik, yaban hayatı doğal ortamları (habitatları), su kaynaklarının korunması, rekreasyon ve toprak koruma vb. konuları ekonomi ile bütünleştiren yaklaşım özelliklerini yansıtmaktadır (Miller, 1996).

Ekosistem yönetiminde tüm yaklaşımlar geniş şekilde tanımlanmış peyzajlar ile başlar ve bu peyzaj içindeki değişik habitat tiplerinin uzamsal ve zamansal düzenini kapsar. Bu son evre ile birlikte, hem yönetilen alanları hem de yönetilen rezervleri kapsayan ilgili ekosistemler ile sürdürülebilir ormanlar, verimlilik ve çeşitlilik açısından hiçbir kayba uğramayan ormancılık fonksiyonu durumuna gelmiştir. Ekosistem yönetimi devlet yönetim tayfının kapsadığı tüm kamu ve özel alanlardaki yönetim etkinlikleri üzerinde denenmiştir (Miller, 1996).

Sonraki zaman dilimlerinde ormancılar çevre akımının destekçileri ile iletişim kurdukça kırsal alanlardaki toplum taleplerinin bir tek ormancılık mesleği aracılığıyla karşılanamayacağını anlamışlardır. Böylece ormancılığın uzmanlaşmış bir dalı olarak "çevresel ormancılık" ve ardından "kent ormancılığı" yavaş yavaş gelişmeye başlamıştır. Bu gelişimlere paralel olarak ormancılar iki şeyin farkına varmışlardır. Birincisi, kent sakinleri ile ilgilenmeleri gerektiği ve ikincisi politik güç temellerinin kentlere doğru yön değiştirdiğidir. Kent ormancılığı bu gelişimler sonucunda yaşamın vazgeçilmez bir disiplini durumuna gelmiştir (Miller, 1996).

1970'de Amerika Ormancılık Örgütü geçmişten beri devam eden kent ormancılığı ile ilgili araştırma ve çalışmaların merkezi olarak "Çevresel Ormancılık Çalışmaları" adı altında bir enstitü kurmuştur (Carter, 1995).

Yaklaşımın Amerikan Ormancıları Birliği'nce tanınmasına rağmen, kent ormancılığının geniş bir uzman grubu tarafından kabul görmesi uzun zaman almıştır. Burada ormancıların kent alanlarında ormancılık yönünden bir rol üstlenmekteki gönülsüzlüğü, arborist ve kent yeşil alan uzmanlarının kent ormancılığını kabul etmekteki kararsızlıkları önemli rol oynamıştır. Ancak, birleştirici ve disiplinler arası özellikteki bu anlayışın uygulama yararlarının anlaşılması, Amerikan ormancılığı gibi ilgi gruplarının kulis çalışmaları ile yaklaşım için politik destek kazanılmıştır. Bunun sonucunda Kent ormancılığı çalışmalarını, politikalarını ve uygulamalarını desteklemek amacıyla oldukça kapsamlı bir fon oluşturulmuştur (Konijnendijk, 2003).

Günümüzde Amerika kent ormancılığı ve bu alandaki araştırmalar gelişmiş bir düzeye ulaşmıştır. Bu gelişim üniversite, federal ve eyalet araştırma organizasyonlarında gerçekleştirilen akademik çalışmalar ile olmuştur. Kent ormancılığında halen yüksek eğitim, çoğunluğu ormancılık fakülteleri ve bölümlerinde bulunan 30 program ile yürütülmektedir (Konijnendijk, 2003).

Amerika'daki bu gelişimin benzerlerini Kanada, Avrupa ve Avustralya'da da görmek mümkündür. Birçok ülkenin kent ve şehirlerinde kentsel çevrenin (gürültü, hava kirliliği, sıcaklık, hava akımları vb.) karmaşık ve sıkıcı görünüşünü değiştirmek amacıyla ağaçlarının nasıl kullanılması gerektiği konusuna kent ormancılığı çözüm aramaktadır (Carter, 1995).

Amerika kent ormancılığı anlayışına karşı başlarda oluşan direniş ile Avrupa'da da karşılaşılmıştır. Bu direnişler 1990'ların başlarına kadar, yani kent ormancılığının geniş kabul ve destek gördüğü zamana kadar sürmüştür. Daha sonra, Avrupa Kent Ormancılığı Araştırma Topluluğu, kent ormancılığının politika, program ve yüksek eğitim gibi konularıyla ilgilenmiştir (Konijnendijk, 2003).

Kentsel yeşil alanların işlevlerine yönelik taleplerin büyümesi ve yeşil alanlar üzerindeki baskıların artması, 1970'ler ve 1980'lerde kent ekolojisi ve kentsel yeşil alan planlaması gibi daha çok stratejik ve bütünleşmiş yaklaşımlara yönelik bir ilgiye yol açmıştır. Bazı Kuzey Amerika kent ormancılığının öncüleri Norveç'te 1976 yılında "İnsan Yerleşimleri için "Ağaçlar ve Ormanlar" konulu sempozyumu düzenleme çalışmalarına dâhil edilmiştir. Bu sempozyum Birleşik Devletler Ortak Yaşam Forumu ve IUFRO (International Union of Forestry Research Organization) ile ortaklaşa yapılmıştır (Konijnendijk, 2003).

Avrupa'da da anlayışa karşı çıkanlar olmuştur. Bilimsel Arborikültür Dergisi, 1981 'de "Kent Ormancılığı Uluslararası Dergisi" alt başlığı ile basılmasıyla birlikte, İngiliz Arborikültür Derneği, kavramı önemsiz bir "Amerikan Yanlılığı" olarak görmüştür. Kent ormancılığına ilk ilgi peyzaj mimarları ve özellikle ormancılardan gelmiştir (Konijnendijk, 2003).

İngiltere kent ormancılığının Avrupa'daki ilk kalesidir. İlgili devlet birimleri ve gruplar, kent ormancılığının desteklenmesine yardımcı olacak Amerikan grupları ile sıkı bir işbirliği içine girmiş, bu işbirliği sayesinde İngiltere'de kent ağaçlarının dikimi ve bu ağaçların yönetimi ile ilgili planları uygulama fırsatı bulmuşlardır. Hükümet ilgisi 1980'lerin sonlarında halkın kamu ormanlarına olan ilgisine bağlı olarak gelişmiştir. Orman ile ağaç dikimi ve yönetim planları birçok kentte çevresel, sosyal ve ekonomik gelişimin bir aracı olarak kullanılmıştır. NUFU (The National Urban Forestry Unit) 1995'de, sağlık, arazi ıslahı, insan gelişimi ve eğitimi gibi farklı birimlerin ağaç dikimi, korunması ve yönetimi ile bütünleştirilmesi amacıyla bağımsız bir organizasyon olarak kurulmuştur (Konijnendijk, 2003).

Bu tarihsel süreç içinde başlangıçta kent ormancılığı çoğunlukla peyzaj gelişimi ve refah amacı açısından ele alınmakta iken, günümüzde ise artan bir şekilde hava ve ses kirliliği ile mikroklima değişimlerinin kontrolü gibi yeni çevresel etkilerle daha fazla ilgilenir olmuşlardır (Carter, 1995).

Kent ormancılığının kavramsal tanımlanma yönünden tarihsel gelişimi incelendiği zaman ise konuyla ilgili çeşitli kurumsal ve bireysel tanımlama örneklerine rastlanmaktadır. ABD'de Ormancılar ile Arboristler 1900'lü yılların başından beri kent ormanlarını ve ağaçlarını yönetmekte ise de, 1970'lere kadar kent ormancılığı ormancılık mesleği içinde tanınmış bir disiplin olamamıştır. 1970'de kurulan Birleşik Devletler Ormancılık Örgütü'nün "Çevresel Ormancılık Çalışmaları Pinchot Enstitüsü" çevresel ormancılık ile ilgili şu tanımlamayı yapmıştır; "Çevresel ormancılık, metropol alanların içindeki veya çevresindeki orman vejetasyonunun maddi ve manevi değerlerine insanların gereksinimi ve bu değerler ile olan yakın ilişkisiyle ilgilenen kaynak yönetimi biçimlerini kapsar. Çoğu ormanlaşmış vejetasyon, geniş bir ormanlaşma şartlarını kapsayan alanları gerektirir. Bu şartlar, kent çevresinden metropollerin her tarafında büyük ve yayılmış olan kentsel kompleksler arasına karışan kırsal alanlardaki kent park çevrelerinden yeşil kuşak ve ağaçlık arazilere doğru sıralanabilir. "Bu tanımsal biçimlendirmeden sonra, Pinchot Enstitüsü, güncel adı ile "Çevresel Ormancılık Araştırmaları Konsorsiyumu", kentsel ve çevresel ormancılık araştırmalarında önderlik sağlamıştır (Miller, 1996).

"Kent Ormancılığı" kavramı ilk kez 1965 yılında Toronto Üniversitesi'nde yerel yönetim ağaçlandırmalarının başarı ve başarısızlıkları üzerine yapılan bir çalışmada kullanılmaya başlanılmıştır (Konijnendijk, 2003).

1971'de Florida Parlamentosu ülke ormanları kanununa "Ağaçların ve bitki topluluklarının uygun kullanımı aracılığıyla kent ve kent yakını alanlarda çekici ve sağlıklı bir çevrenin yaratılmasıyla bu alanların güzelliklerinin geliştirilmesi" ifadesini eklemiştir (Miller, 1996).

1971 'de Carlozzi basit bir şekilde kent ormancılığını, kentsel bir toplumda "bütün ormanlar kent ormanıdır" şeklinde ifade etmiştir (Miller, 1996).

1972'de Amerikan Ormancıları Birliği bir kent ormancılığı çalışma grubu oluşturmuş ve bu grup kent ormancılığı ile ilgili aşağıdaki tanımı yapmıştır; "Kent ormancılığı, kent toplumlarının psikolojik, sosyal ve ekonomik rahatlığına mevcut ve potansiyel katkıları için ağaçların yönetimini ve yetiştirilmesini amaç edinen, ormancılığın uzmanlaşmış bir dalıdır. Kent ormancılığının işlevsel özü, kentsel çevredeki ağaç ve bitkilerin rolü hakkında kent halkının eğitilmesini planlayan kapsamlı bir program olmasıdır. En geniş anlamda kent ormancılığı yerel yönetim boşaltım havzaları ve atık dönüşümler, yaban hayatı doğal ortamları, açık hava rekreasyon olanakları, peyzaj düzenlemeleri, ağaçların genel olarak korunması ve ham madde olarak odun ürünlerini içeren çok yönlü bir yönetim sistemini içerir" (Thompson, Pillsburg, Hanna, 1994).

1978'de Amerika'da kent ormancılığı resmen tanınmıştır. Ormancılık ile ilgili bir yasada kent ormancılığından şu şekilde bahsedilmiştir "Kent ve toplum ormanları kentte yaşayanların yaşam kalitelerini geliştirir, konut ve ticari alanların ekonomik değerlerini arttırır, hava kalitesini düzenler, karbon dioksit birikimini azaltır, kent alanlarına sıcak havanın etkisini azaltır ve toplumun düşünce ve sosyal rahatlığına katkıda bulunur" (Duke, 2004).

Diğer bir tanım 1986 yılında Grey ve Deneke tarafından şu şekilde yapılmıştır. "Kent ormancılığı kent toplumunun psikolojik, sosyal ve ekonomik refahını sağladığı katkılarından dolayı ağaçların yönetilmesidir. Kent ormancılığı insanların yaşadığı yerlerdeki ağaçlık alanlar, ağaç grupları ve tek tek bulunan ağaçları ile ilgilenir. Bu durum, ağaçların çeşitli yarar ve sorunlarının meydana geldiği alanlarda birden çok doğal ortamı (yolları, parkları, sahipsiz ortamları vb.) içeren kentsel alanlar için çok yönlüdür. Bu tanım aynı zamanda FAO (Food and Agriculture Organiation of United Nations) tarafından da kullanılan kent ormancılığı tanımıdır (Carter, 1995).

1988 yılında Miller tarafından yapılan tanımda, kent ormancılığı "Kent sakinleri için birçok çevresel ve sosyal yararların korunma altına alınması amacıyla kentlerdeki ağaçların yetiştirilme, bakım ve yönetimiyle bütünleşmiş kapsamlı bir kent yaklaşımı" olarak değerlendirilmiştir. 1992'de Harıs kent ormancılığını "tek bir ana ilkedense daha geniş ilkeler üzerine kentsel alanlardaki ağaçların yönetimini içeren ormancılığın uzmanlaşmış bir dalı olarak tanımlamıştır (Miller, 1996).

1993'de Jorgensen, "Kent ormancılığı genel ormancılığın özel bir dalıdır. Ve kent toplumunun psikolojik, sosyolojik ve ekonomik rahatlığına ağaçların mevcut ve potansiyel katkıları için bu ağaçların yönetimi ve bakımını kendine amaç edinmiştir. Ağaçların katkıları, çevreye rekreasyonel ve genel rahatlatıcı özellikleri kadar, kapsamlı iyileştirici etkilerini içerir" şeklinde tanımlama yapmıştır (Roren, Kenney, 2003).

Aynı yıl, Blouin ve Comeau tarafından yapılan tanımlamaya göre, "Kent ormancılığı, insanlara ekonomik, çevresel, sosyal ve toplumsal sağlık açısından sağlanan yararlar için kent içindeki ve çevresindeki ağaçların, ormanların, yeşil alanların ve bu alanlarla ilgili kaynakların sürdürülebilir planlama, bitkilendirme, koruma ve bakım çalışmalarıdır" (Jensen, 2000).

Tanım kırsal alanlar çevresine kentsel toplumların uzanması nedeniyle ağaçlar ile ormanların sürdürülebilirliği veya devamlılığını içermektedir. Ayrıca yapılanmadan sonra kentsel çevrelerin kritik bölümlerinin tekrar oluşturulmasını kapsamaktadır. Sonuçta, kent ve kamu ormanlarına olan insan ilgisinin gelişimini ve sürdürülen uzun dönemli ağaçlandırmaları, korunma ve yetiştirilme programlarına yatırımların desteklenmesini kapsar (Jensen, 2000).

1991 yılında Lewis "Kent ormancılığı, kent alanlarında özel olarak değil genel olarak bulunan ağaçları içine alan bütün tipik aktiviteleri kapsamaktadır" ifadesini kullanmıştır. Tanım geniş boyutlu, tüm bir kent ağaç populasyonunun yönetimini içine almaktadır.

Öte yandan 1994'de "Sürdürülebilir Kent Ormancılığı'nın" unsurlarının tartışıldığı bir çalışmada kent ormancılığına farklı bir bakış açısı getirilmiş, kent ormancılığına ormancılık ve arborikültür bilimi ve çalışmalarının bir bileşimi olarak yaklaşılmıştır. Bu bağlamda kent ormancılığı, ekolojik, sosyal ve ekonomik sürdürülebilirlik amacıyla kent orman peyzajının içinde veya yakınındaki kamu ve özel alanların planlanması ve yeterli olacak şekilde yönetilmesi olarak tanımlanmıştır. Kent ormancılığı sosyal bilimlerde peyzaj mimarlığında ve kent planlamalarında diğer temel ve uygulamalı bilimler ile teknolojileri içermesi yanında, farklı bir disiplin olarak gelişmektedir. Genel ormancılıkta olduğu gibi kent ormancılığının temel anlayışı sürdürülebilirliktir.

1995 yılında Carter'in yaptığı tanımda ise "Kent ormancılığı, kentsel toplumların psikolojik, sosyolojik ve ekonomik rahatlıklarına ağaçların katkısını sağlamak amacıyla ağaçların yönetilmesidir. Kent ormancılığı insanların yaşadığı yerlerdeki ağaçlık alanlar, ağaç toplulukları ve tek tek bulunan ağaçlar ile ilgilenmektedir" denilmiştir (Carter,1995).

Miller 1996'da "Kent ormancılığı vejetasyon ile kent gelişiminin kompleks bir mozaiği olduğu kadar, kent ormanlarının yönetimi de peyzaj ve birbirini etkileyen bir takım mesleklerden oluşan bir mozaiktir" şeklindeki tanımlamasının ardından, 1997 yılında yaptığı "kent ormancılığı, kent toplum ekosistemleri içindeki veya yakınındaki ağaç ve orman kaynaklarının psikolojik, sosyolojik, ekonomik ve estetik yararlar için yönetimin sanatı, bilimi ve teknolojisidir" tanımı geniş kabul görmüştür (Konijnendijk, 2003).

1998'de Kuchelmeister tarafından yapılan kent ormancılığı tanımında kavram bölgesel boyutlarda ele alınmıştır. Buna göre; kent ormancılığı, bir kentteki bölgesel toplumlara değer eklenmesi ya da bu toplumlar için değer yaratılması amacıyla ağaçların, ormanların ve ilgili vejetasyonun planlanması, yönetilmesi ve korunması olarak dikkate alınmaktadır. Kent ormancılığı uzun dönemli planlamayı, disiplinler arası uzmanlık düzeyinde eşgüdüm ile bölgesel katılımcılığı kapsayan kent ağaç yönetiminin modern bir kent ekosistem yaklaşımıdır (Kuchelmeister, 1998).

Aynı yıl Helms tarafından yapılan ve ormancılık sözlüğünde yer alan tanıma göre Kent Ormancılığı, ağaçların toplumlara sağladığı psikolojik, sosyolojik, ekonomik ve estetik yararlar için kentsel toplum ekosistemleri içindeki ve çevresindeki ağaçlar ile orman kaynaklarının yönetim sanatı, bilimi ve teknolojisidir. Bu tanım IUFRO tarafından da benimsenmiştir.

1999 ve 2000 yıllarında yapılan kent ormancılığı ile ilgili bir araştırmada kent ormancılığı, kent içinde veya yakınında bulunan ağaçlar ile orman topluluklarının rahatlatıcı değerleriyle birlikte planlanması, tasarlanması kurulması ve yönetilmesi olarak tanımlanmıştır. Bu araştırma kapsamında ormancılık, peyzaj mimarlığı ve peyzaj ekolojisinin kent ormancılığı araştırmalarında payı olan başlıca disiplinler oldukları ortaya konulmuştur. Kent ormanı kaynaklarını; kentsel ağaçlık alanlar, kentsel parkların ve tek ağaçlar ya da yollarda bulunan küçük ağaç gruplarının oluşturduğu belirtilmiştir. İnsan topluluklarının kentsel orman kaynakları ile ilişkisi de biçim, fonksiyon ve politikalar, bitki materyalinin seçimi ve yönetimi olarak sıralanmıştır (Konijnendijk, Randrup, Andersen, 2001).

2003 yılında Ohio Eyalet Üniversitesinde Ormancılık ve Kent Ormancılığı programında Kent Ormancılığı, insan aktivitesinin egemen olduğu ormanlaşmış ekosistemlerin yönetimi olarak açıklanmaktadır. Ayrıca, kent ormancılığı her ağaç ve ağaç topluluğunun üzerine ayrı ayrı dikkatin toplanması yerine bir bütün olarak kent ormanlarının yönetimini içeren ekolojik bir yaklaşım olması nedeniyle geleneksel ormancılık ve ağaçlandırmalardan farklılık gösterdiği belirtilmiştir. Kent ormancısı ise kent, şehir ve köyler ile iç içe olan ya da yakınlarında bulunan ağaç ve ormanların korunmasından sorumlu olan kişi olarak ifade edilmiştir (Usda, 2004).

Kaynak: Peyzaj Mimarı Murat ERMEYDAN, 2005 " KENT ORMANLARININ PLANLANMASI İSTANBUL ÖRNEĞİ"Bahceşehir Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Yüksek Lisans Tezi,İstanbul

Arşiv bilgisi
Bu içerik Gardensel/Bahcesel arşivinden aktarılmıştır.
İlk yayın tarihi: 14.03.2007
İlk yayınlayan: Gardensel Araştırma Ekibi
Arşiv kaynak adresi: https://gardensel.com/tr/kent-ormanciliginin-tarihsel-gelisimi-761